خواننده فولکلور،استاد فریدون پور رضای گیلانی برای نه تنها گیلانی ها که برای بیشتر ایرانی ها  خواننده شناخته شده ای است.۲۳ فروردین از این دیار رفت.اما دریغ که جای اینها کسی نمیاید.

در کشور فارسی زبان تاجیکستان ،ناحیه ای به نام رشت وجود دارد که پیوندی با مرکز گیلان دارد.

به همین بهانه انجمن دوستی ایران و تاجیکستان روز سه شنبه ۱۸ بهمن از ساعت ۴ نشستی با حضور گیلانی ها و نیز بزرگداشت  نود و یکمین سال زادروز ، احمد سمیعی گیلانی (متولد ۱۲۹۹ رشت) که چهره ماندگار سال نیز برگزیده شده و هم اکنون عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی است برگزار میکند.

در این نشست دوستانه، آقای پروفسور میرزا ملا احمد،معاون دبیر کل آکادمی علوم تاجیکستان و رییس انجمن دوستی تاجیکستان و ایران و نیز آقای دکتر علی اشرف مجتهد شبستری(نخستین سفیر ایران در تاجیکستان) و بزرگان دیگر حضور خواهند داشت.۱-برای آگاهی بیشتر از استاد سمیعی-اینجا  ۲- و نیز اینجا

گیلانیهایی که می خواهند کتاب به تاجیکستان هدیه نمایند-وبگاه انجمن دوستی ایران و تاجیکستان-اینجا

از گیلانی های گرامی برای این نشست دعوت میشود .جای نشست کتابکده انجمن دوستی ایران و تاجیکستان: تهران-خیابان فاطمی-خیابان پروین اعتصامی-انتهای بن بست پنجم -پلاک ۷ تلفن ۰۲۱۸۸۹۸۹۰۹۸- ۰۹۱۲۷۰۴۱۱۶۳ - ۰۹۱۲۲۲۳۴۳۰۹

در کشور تاجیکستان،تنها یک ناحیه است که با مرکز استانی در ایران هم نام است و آن رشت است که این پدیده در دنیا(برای کشور ایران)همین یک مورد است.

به این بهانه

مهران مدیری در قهوه تلخ-محمود احمدی نژاد(رییس جمهور) در سخنرانی رشت -دکتر خزعلی در سایتش و هزاران جوک و طنز و هر نام دیگری که برای به اصطلاح خنداندن و دست آویز قرار دادن نام مردم یک جغرافیا،استان،قوم،منطقه و کلا جا و فرهنگی بکار می رود یک گونه روشن -دانسته یا ندانسته-برای کوچک کردن(تحقیر) ،تمسخر، دشنام و توهین به مردم آن سامان است که برخلاف آنچه پنداشته میشود، بیشتر انگیزه سیاسی و بدنبالش اقتصادی(!) دارد تا فرهنگی و اجتماعی(البته تاثیر بسیار منفی اش بر فرهنگ و اجتماع خواهد بود که تکه تکه شدن فرهنگ و خدشه به وحدت ملی از آن جمله است) که زیر نام طنز،جوک،خنده و لطیفه و...انجام می گیرد که برای  دور و بیرون نگهداشتن از قدرت و جلوگیری از قد علم کردن بخشی از مردم باهوش ومستعد و شاید کمی سرکش در برابر حاکمان،انجام میگیرد

۱- مهران مدیری در بخشهای نخست سریال طنزسیاسی قهوه تلخ  بیخودی الملک «دیلمی»(؟!)را داشت که شخصیتی بی غیرت و ترسو و بی عرضه داشت که پدرش نیز چنین بود،(همانگاه می خواستم نامه اعتراضی برای کارگردان و تهیه کننده اش بنویسم و بگویم که در این سریال روشن است که نمادها معلوم است و هنگامی که دیلمی می گویید،چه کسی است که نداند منظور گیلان است؟و چرا بیخودی الملک و چرا بی غیرتی را به این سرفرازان و سربلندان تاریخ این کشور چسبانده ای؟ و...که همه دیدیم پس از چند قسمت آن بخش و کاراکتر کلن حذف شد...)

۲-رییس جمهور کشور ،آقای احمدی نژاد،تحت تاثیر این جوکها، با کمال شگفتی در نخستین حضور رسمی در قامت رییس جمهور  در اسفند ۱۳۸۵به استان گیلان در ورزشگاه عضدی در میان شهروندان گیلانی، چیزی بر زبان میاورد که باور کردنش سخت است که اعتراض دکتر صادق زاده نماینده رشت در مجلس را در پی دارد

در حال نگارش دنباله این پست هستم،لطفن شما نیز با دیدگاه خود کمک کنید

گاهي
حرفي را به دنبال مي کشي
که از چمدانت سنگين تر است
-----------------

چندماهی است که در این وبلاگم چیزی ننوشتم،شاید چون از استان دلبندم کمی دور شدم -اما نه-اینا بهانه است!تنبلی کردم و اشتباه کردم

اگر من ننویسم-با این بهانه-،تو ننویسی-با بهانه ای دیگر- پس چه کسی بنویسد؟و مگر نه،نوشتن بیرون جهیدن از رده مردگان است؟و نوشتن کمترین کار ما میتواند باشد

..................

گاهی یکی، انسان رو میاندازد توی آب و ناگزیر میشود در آب شنا کند و منو ،اکنون که ساعت ۱.۴۲ دقیقه شب است، نویسنده نوشته آغازین این پست ،به نوشتن برانگیخت!

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد  عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد  چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تطاول که کشید از غم هجران بلبل  تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد
گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر  مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

رشـتَ مـیـان، آدمَ دیـل بـازَ بِـه               آدمَ عقل و فـکـر هچـین تـازَه بـِه..
مـیـرزاکـوچـی خانَ قدیمی خانه               هـنـوز نَـهَ اوسـتـادسـرا مـیـانـه...
پورد عراق و سعـدی و صـفّـاری                نـمـاد شـهر رشت، امـی شـهرداری...

۳-گاهی کارهای خوب و بزرگ و مورد نیاز شهر  همراه یک کار بسیار نادرست، انجام می گیرد که همه کوشش مدیران را در حال و آینده به هدر می دهد و این نه بدلیل قصد و غرض بد و خدای نکرده خیانت و ... است (مسایل و سود اقتصادی و بده بستانش را من نمی دانم)بلکه  این مدیران و مشاوران و کارشناسان تا یک حدی می دانند! و ژرف و گسترده و آینده نگرانه تر نمی دانند و نمی ببینند.و تخصص(اگر داشته باشند)و  نگاهشان همین اندازه است.

ساخت راه ،پل ،خیابان،کوچه،بازار،پاساژ،کارخانه و... -همه و همه- خوب است و مورد نیاز. همه سخن و گله و شکوه ما این است: کجا بسازیم که نه سیخ بسوزد و نه کباب؟جایی نسازیم و جایی را آباد نکنیم که جای مهمتر و ریشه و مایه و پایه را نابود کند.مگر یک بچه به دنیا می آید باید یک پیری را کشت و دور انداخت؟

اگر در دنیای پیشرفته مانندژاپن و اروپا و همین ترکیه بدون نفت و کمترین منابع طبیعی - کارها و مدیریت- اینگونه انجام گرفته بود، امروز از سازه های  تاریخی ،پلها،برج ایفل و برج پیزا و شهر و ساختمانهای کهن و تاریخی  اروپا که دست کم با جذب میلیونها  گردشگر و میلیاردها دلار درآمد برایشان آورده داشته خبری نبود و یا در همین کشور خودمان امروز پل های تاریخی اصفهان بخش بزرگ زیبایی و توریستی بودن این شهر است.

۲-داستان توسعه و شهرسازی ما این روزها، بویژه در شهر رشت چنین است.شهر رشت بسیارمتراکم و کم زمین و پرترفیک و هزارو یک مشکل دیگر دارد و باید فکری برایش کرد همه اینها درست و سامان دادنشان کاری پسندیده و عقلانی.اما آثار تاریخی و میراث گذشتگان که باید برای آیندگان نگهداری شود را نباید نابود کرد.

چند دقیقه پیش یکی از دوستان فرهیخته زنگ زدند که می خواهند به بهانه پهنا و گشایش پل عراق ،این پل تاریخی و کهن را نابود کنند.پیش تر نگران چنین روزی بودم-با دوستانی نیز درمیان گذاشته بودم- اما گفتند نه. پل قدیمی به همان گونه می ماند(مانند بقعه دانای علی رشت) و کنارش پل تازه را می سازند.و خیالم جمع شد چون حرف حساب پاسخ ندارد.اما اکنون کاری بس دهشتناک می خواهند بکنند و چیزی می خواهند بسازند و سازه ای با ارزشتر، چون قدیمی و پیر است را می خواهند نابود کنند.

۱-از همه دوستداران میراث این سرزمین و گیلان دوستان و وبلاگ نویسان و خبرنگاران می خواهیم از هر راهی که می توانند جلوی این کار ناپسند و تاریخ کش را بگیرند،تا نزد آیندگان شرمنده نشویم

سروده زیبای زیر ازاستاد بزرگ زبان و ادبیات فارسی دکتر خسرو فرشیدورد است

این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست    این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست

آن دختـــــــــــر چشم آبی گیسوی طلایی      طناز سیه چشــــــــــم چو معشوقه من نیست

آن کشور نو آن وطــــن دانش و صنعت      هرگز به دل انگیــــــــــزی ایران کهن نیست

در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان     لطفی است که در کلگری و نیس و پکن نیست

در دامن بحر خزر و ساحل گیلان    موجی است که در ساحل دریای عدن نیست

در پیکر گلهای دلاویز شمیران     عطری است که در نافه ی آهوی ختن نیست

آواره ام و خسته و سرگشته و حیران    هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست  

 آوارگی وخانه به دوشی چه بلاییست  دردی است که همتاش در این دیر کهن نیست 

من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ     در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست.

 هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران     بی شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست

 پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران     لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست.

 هر چند که سرسبز بود دامنه آلپ        چون دامن البرز پر از چین وشکن نیست 

این کوه بلند است ولی نیست دماوند      این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست  

 این شهرعظیم است ولی شهرغریب است       این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست